تبلیغات
همه چیز در چهار دیواری - دانستنی های قرآن
هر چه خواهد دل تنگت

دانستنی های قرآن

دوشنبه 12 اسفند 1387 03:39 ب.ظ

نویسنده : Mahdi Izadpanah
ارسال شده در: مذهب و دین ،


«الم تر کیف ضرب الله مثلا کلمة طیبة کشجرة طیبة اصلها ثابت و فرعها فی السماء تؤتی اکلها کل حین باذن ربها» (1)

ای پیامبر ندیدی که چگونه خداوند کلمه پاک را به درختی پاک مثل زده که اصل آن برقرار و شاخه‏اش در آسمان است، و به اذن پروردگارش همیشه میوه‏های نیکو می‏دهد.

کلمه در قرآن هم بر کلمات تکوینی و هم بر کلمات تدوینی اطلاق می‏شود یعنی گاهی قوانین و احکام الهی، کلمه نامیده می‏شوند و گاهی بر شخصیت‏ها و مردان حق و فضیلت اطلاق می‏گردد.

و در برابر کلمه طیبه که مانند شجره طیبه دارای ریشه‏های تنومند و نیرومند در اعماق زمین است در حالی که برگ و شاخه‏هایش بر فراز آسمان‏ها بالا می‏رود، کلمه خبیثه‏ای نیز وجود دارد که نه ریشه و برگ دارد و نه قرار و دوامی. و این دو مثل حق و باطل است.

در روز عاشورا دو صف در برابر یکدیگر قرار گرفتند: صفی از کلمات خبیثه و صفی از کلمات طیبه یعنی تفسیر این آیه کریمه هر سال در روز عاشورا محقق می‏گردد. زیرا اساسی که حکومت امویان بر آن اساس و پایه استوار بود همان شورایی بود که قبلا آن را تشکیل دادند تا امویان ثمره‏اش را بچینند و در برابر اسلام ناب محمدی قد علم کنند. این حرکتی که قوامش و پایه‏اش بر باطل و ظلم و فساد و تباهی بود، به حق نمودار و الگوی کلمه خبیثه ملعونه در قرآن است.

در مقابل، امام حسین علیه السلام شجره طیبه حق را پایه نهاد و هر چند این شجره بیش از 72 برگ نداشت ولی آن چنان ریشه‏هایش در اعماق زمین فرو رفته بود که تا ابد این کلمه حق، ریشه‏هایش در اعماق قلوب مؤمنان خداجوی جای دارد و هرگز قدرتی نمی‏تواند آن را از بین ببرد. و هر چند شجره خبیثه امویان دارای چندین هزار شاخ و برگ در آن روز بود ولی چون ریشه نداشت، به زودی ریشه‏کن شد و نابود گشت و جز لعنت و نفرین همیشگی، نتیجه‏ای برای صاحبانش نداشت. اما شجره حقه حسینی هر روز رشد و نمو می‏کند و ریشه‏هایش پیوسته نیرومندتر و مستحکم‏تر می‏گردد و سایه‏های بلند پایه‏اش بر سر ما و نسل‏های آینده تا روز رستاخیز، باقی و بادوام خواهد ماند و از همین درخت‏حق است که انوار ایمان و پارسایی و تقوا بر فراز آسمان‏ها خواهد رفت و هر که از این درخت‏برگیرد، رستگار و هر که از آن دوری گزیند بدبخت و سیه روز است.

نهضت‏بارور امام حسین علیه السلام آن چنان درس عزت و عظمت و انسانیت‏به دنیا آموخت که باید تمام بشریت در برابر عظمتش سر فرود آورند و در عزایش اشک بریزند.

در تاریخ الخلفای سیوطی (2) آمده است: « لما قتل الحسین احمرت السماء و لم یرتفع حجر الا وجد تحته دم عبیط حتی فی بیت المقدس‏» هنگامی که حسین کشته شد آسمان به رنگ سرخ درآمد و هیچ سنگی از زمین برداشته نمی‏شد، جز آن که زیر آن خونی تازه می‏جوشید، حتی در بیت المقدس.

این انسان کامل و والایی که جمادات را به تاثر درآورد- و چنان که ابن ابی حاتم نقل کرده تا چهار ماه پس از شهادتش، آفاق آسمان‏ها گلگون بود- باید تا روز قیامت، عقول دانشمندان و قلوب اندیشمندان را به لرزه درآورد و باید امت اسلامی- در روز عاشورا- همه با هم، یک دست و یک صدا، برای احقاق حق رسول خدا که توسط گروهی جاهل و تبهکار، بر سرزمین تفتیده کربلا، پایمال شد، فریاد زنند و ناله کنند. و ما اگر بر امام حسین گریه می‏کنیم، زیرا در شهادتش، حق رسول خدا ضایع شد و چیزی نمانده بود که رسالت آسمانیش را از بین ببرند، جز آن که حسین با نثار خون مقدسش، آن را زنده کرد و دوباره رسول خدا زنده شد و این است معنای سخن رسول الله- صلی الله علیه و آله و سلم- که می‏فرماید: «حسین منی و انا من حسین‏» چه زنده ماندن رسالت پیامبر با نثار خون حسین محقق شد و گرنه شجره خبیثه ملعونه یزیدیان، مصمم بود نام پیامبر را از ماذنه‏ها و مناره‏های مساجد بردارد و قرآن را نابود سازد.

پس روز عاشورا، هر مسجدی برای حسین گریه می‏کند و هر برگ قرآنی برای سید الشهداء اشک می‏ریزد و هر ندای «الله اکبری‏» بر او ناله می‏کند. امروز کعبه و مسجد الحرام، مشعر و مقام بلکه تمام ستارگان و افلاک و کهکشان‏ها بر حسین گریه می‏کنند زیرا به وسیله او، قوانین الهی پا برجای ماند، پس آیا روا نیست ما در این روز عزا، گریه کنیم و با زمین و زمان و افلاک هم ناله شویم و اشک بریزیم؟

ای حسین! اگر ما تو را نشناختیم، به خدا دهر و زمان ساکت نمی‏نشیند تا آن که نور جمال دل آرایت از پشت ابرهای تار بر دنیا بتابد و اشعه تابناک روح بلندت، صفحه گیتی را روشن سازد و جن و انس در برابر آن همه نور و فروغ، چاره‏ای جز تسلیم و تعظیم نداشته باشند.

رسول خدا(ص) فرمود:« ان الحسین بن علی فی السماء اکبر منه فی الارض و انه لمکتوب عن یمین عرش الله:مصباح هدی و سفینة نجاة‏» (3) حسین بن علی در آسمان بزرگتر است تا در زمین، و همانا بر طرف راست عرش خدا نوشته شده است: حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.

بیائیم همه با هم از این چراغ هدایت‏برای زندگی دنیا و آخرتمان فروغ بگیریم و در این دوران تباهی و فساد که جهان را غرق ساخته است، در کشتی نجات حسین سوار شویم تا به ساحل امن و امان برسیم و رستگار گردیم، آمین رب العالمین.

پی‏نوشتها:

1- ( سوره ابراهیم، آیه 24)

2- تاریخ الخلفاء، ص 128.

3- بحار الانوار، ج 84، ص 184




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 31 اردیبهشت 1388 11:18 ق.ظ